Υπάρχει μια χώρα που λέγεται Ελλάδα. Σ’ αυτήν κατοικούσαν κάποτε άνθρωποι θαυμαστοί που τα λόγια και τα έργα τους επηρέασαν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μετά ο τόπος παρήκμασε, διάφοροι κατακτητές πέρασαν κι έτσι η Ελλάδα μίκρυνε κι έπαψε ν’ αποτελεί φάρο και πηγή πνεύματος, πολιτισμού, και επιστήμης.
Οι σημερινοί κάτοικοι περηφανεύονται για την καταγωγή τους από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά αποτελούν ίσως τη χειρότερη γενιά Ελλήνων που έζησε ποτέ από την αρχαιότητα. Νεοέλληνες, ελληνάρες, ελληναράδες, και άλλοι όροι έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν αυτό το ξεχωριστό είδος Ελλήνων. Σ’ αυτό το blog θα αποκαλούνται “απόγονοι”.
Ο απόγονος είναι ο άχρηστος, πονηρός, εγωιστής, ανάγωγος Έλληνας της σύγχρονης εποχής, που απ τη μιά θεωρεί ότι είναι ένα ξεχωριστό όν με ιδιαίτερο DNA και ότι η ανθρωπότητα του χρωστάει χάρη, κι απ την άλλη κάνει ότι μπορεί για να ντροπιάζει αυτούς τους σπουδαίους προγόνους. Ξέχασα να πώ ότι εκτός απ όλα τ’ άλλα κουσούρια του είναι και ανεύθυνος. Για οτιδήποτε στραβό φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι (κατά προτίμηση οι Αμερικάνοι) που ξυπνούν και κοιμούνται με μιά μόνο σκέψη: “πως θα υποτάξουν το μικρό ανυπότακτο κρατίδιο των απογόνων”.
Αυτό τον απόγονο θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε εδώ, παρουσιάζοντας τα προτερήματα και τα ελαττώματά του, κατά το δυνατόν αντικειμενικά και χωρίς τις παρωπίδες και τα στερεότυπα που διακατέχουν τη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία.
Φυσικά και δεν είναι όλοι οι απόγονοι κατακριτέοι. Φυσικά και υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι μεταξύ μας και δεν είναι σωστό να γενικεύουμε, πιστεύουμε όμως ότι ο ειρωνικά αποκαλούμενος σ’ αυτό το blog “απόγονος” αποτελεί δυστυχώς την πλειοψηφία.
Εγώ, να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω καν αν είμαι “απόγονος” (πιθανόν να είμαι αποτέλεσμα πολλαπλών επιμειξιών), αλλά ούτε και με ενδιαφέρει. Σημασία έχει πώς νιώθω εγώ. Όποιος αναπαύεται στις δάφνες (?) των προγόνων του είναι τουλάχιστον τεμπέλης.
Meropi, ούτε κι εγώ ξέρω αν είμαι “αυθεντικός απόγονος” και γελάω με όλους αυτούς που είναι σίγουροι. Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που δημιουργούν κι όχι αυτούς που κομπάζουν για περασμένα μεγαλεία.
Με ενοχλεί να χρησιμοποιούμε τους αρχαίους για να καλύψουμε τη δική μας τεμπελιά, αντί να προσπαθούμε να κάνουμε εμείς κάτι σημαντικό για τους επόμενους. Μεγάλα και κούφια λόγια από τη μια, μικρές, ασήμαντες, ή και κατακριτέες πράξεις από την άλλη.
Ο ”απογονος” ειναι τοσο καφρος που και την μειονεξια του την κανει αυταρεσκεια…
http://liberalcreta.pblogs.gr/2009/01/to-ideologhma-ths-aytareskhs-meionexias.html
@Δευκαλίωνα, πράγματι πολύ ωραίο άρθρο. Αν δεν παραδεχθούμε τα λάθη μας, ατομικά και συλλογικά, δε θα διορθωθούμε ποτε.