Οι καιροί αλλάζουν – καλύτερα να το πάρουμε απόφαση

Στην απέναντι θέση στο μετρό κάθισαν δυό νέα παιδιά. Δυό κοριτσάκια από εκείνα που μοιάζουν σα να έχουν βγεί με καρμπόν. Μιλούσαν με μια νέα διάλεκτο και προφορά που συχνά δεν μπορώ να παρακολουθήσω. Από τα λεγόμενά τους κατάλαβα ότι μόλις τελείωσαν τις πανελλήνιες εξετάσεις. Διάβαζα το “Δρόμο με τις φάμπρικες (Cannery Row)” του Στάινμπεκ, αλλά σταμάτησα ν’ ακούσω.

Συζητούσαν για το μέλλον, για το ποιές σχολές θα δηλώσουν. Τα λόγια τους είχαν απίστευτη ομορφιά. Μιλούσαν για τα όνειρά τους με μιά προσμονή και με την αγνότητα του ανθρώπου που δεν έχει προσβληθεί ακόμα από τη χολέρα της γενιάς μου.
“Όλοι (οι φίλοι τους) δήλωσαν πληροφορική και οικονομικά γιατί έχουν ζήτηση, αλλά εγώ όχι. Αφού δεν μου αρέσουν αυτά, γιατί να τα δηλώσω;” έλεγε η μία. “Υπάρχουν και κάποια πολύ ενδιαφέροντα ΤΕΙ”, είπε η άλλη, “τα οποία σου δίνουν πολύ εξειδικευμένες γνώσεις”. Μίλησαν για την εποχή που έρχεται , όχι όμως για τη σύνταξη στα 65, τους φόρους, το ΑΣΕΠ. Μίλησαν για το τι πρέπει να κάνει ένας νέος άνθρωπος για να προοδεύσει και ταυτόχρονα να είναι ευτυχισμένος. Από τα λόγια τους ήταν ξεκάθαρο πως έχουν καταλάβει ότι δεν είναι τα “χαρτιά”, τα πτυχία, τόσο σημαντικά, όσο οι αληθινές γνώσεις, οι ικανότητες και η εμπειρία. Είπαν και λίγα για τις διακοπές που έρχονται, διακοπές αναγκαίες για έναν νέο άνθρωπο που έφαγε τα καλύτερα χρόνια του στα φροντιστήρια.

Έκελισα το βιβλίο και απόλαυσα τη συζήτηση. Όχι με την περιέργεια αυτού που κρυφακούει αλλά με τη λαχτάρα του ανθρώπου που έχει μπουχτίσει από τα ξύλινα λόγια πολιτικών, συνδικαλιστών και δημοσιογράφων και τη μόνιμη γκρίνια του κοινωνικού περίγυρου. Τα παιδιά αυτά με γέμισαν για μια στιγμή με αισιοδοξία. Ήθελα πολύ να τους πω ένα ευχαριστώ αλλά φαντάστηκα ότι θα με περάσουν για τρελό.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει η καθαρή τους ματιά για το μέλλον. Σε λίγους μήνες θα μπούν σε κάποια σχολή γεμάτη βρωμερές αφίσες, θ’ αντικρύσουν τα κομματικά τραπεζάκια στην είσοδο, θα συναντήσουν τους καθηγητές του νεποτισμού και τη στείρα γνώση που τους έχει ετοιμάσει η γελοία γενιά μου. Θα καταφέρουν να το ξεπεράσουν; Θα μπορέσουν να κρατήσουν το καθαρό τους μυαλό και να μας βοηθήσουν ολους να ξεφύγουμε απ το τέλμα;

Υποσχέθηκα (από μέσα μου) σ’ αυτά τα παιδιά να αλλάξω κι εγώ. Να προσπαθήσω για κάτι καλύτερο, να χτίσω κι όχι να γκρεμίζω. Καλή τύχη και καλό ταξίδι στη ζωή παιδιά.