Διαβάζω πως στην Κίνα κάποιοι εξαθλιωμένοι εργάτες, κλεισμένοι σε εργαστήρια κλουβιά για πολλές ώρες και αμειβόμενοι με αστείους μισθούς, αυτοκτονούν. (Περίεργο βέβαια, αφού οι άνθρωποι στον κομμουνισμό είναι ευτυχισμένοι de facto σύμφωνα με τη σ.Αλέκα – ίσως να πρόκειται για αυτοκτονίες λόγω ερωτικής απογοήτευσης και η δυτική προπαγάνδα τις παρουσιάζει σαν κινήσεις απελπισίας).
Στη χώρα μας αντίθετα πολλοί, κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι, δηλώνουν απελπισμένοι γιατί τους έκοψαν κάτι δώρα κι επιδόματα. Και δώστου τα “συνδικάτα” κινητοποιήσεις. Αντί ν’ αυτοκτονήσει όμως ο απελπισμένος ΓΣΕΕ ή ο απελπισμένος ΑΔΕΔΥ (που τα σινιέ ρουχαλάκια τους-φτιαγμένα από κινέζους εργάτες που αυτοκτονούν- και η ζωή τους εν γένει κάθε άλλο παρά απελπισμένο δείχνουν), προχωρούν σε πιο δυναμικές λύσεις: Εμποδίζουν εμένα να πάω στη δουλειά μου.
Συγχαρητήρια κακομαθημένοι εργατοπατέρες του δημοσίου και των ΔΕΚΟ (γιατί εκπρόσωποι των πραγματικά εργαζόμενων Ελλήνων δεν είστε). Μακάρι αυτή η κρίση να φέρει το τέλος σας, να σας γυρίσει η κοινωνία την πλάτη όπως θα έπρεπε να έχει κάνει χρόνια τώρα.
ΥΓ. “Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.”.
Αν ρωτήσεις την Αλέκα θα σου πει ότι στην Κίνα δεν υπάρχει κομμουνισμός, όπως τον ονειρεύεται εκείνη και οι σύντροφοι της. Ο σοσιαλισμός πο ονειρεύονται είναι τύπου Στάλιν.
Θα συμφωνήσω και με τον επιλογό σου αλλά και με την Μερόπη.
Οι χαμένοι είμαστε όσοι δεν αήκουμε σε ρετιρέ ή συντεχνίες…
Μερόπη ναι έχεις δίκιο, το Στάλιν ονειρεύονται όλοι αυτοί.
Δυστυχώς (ή ίσως ευτυχώς) ο κομμουνισμός ήταν και θα παραμείνει όνειρο, αφού δεν είναι δυνατόν να κάνεις όλους τους ανθρώπους ίσους με το ζόρι.
Ώστόσο, κάθε φορά που συναντά Κινέζους αξιωματούχους κάποια λάμψη διακρίνεις στα μάτια της Αλέκας … Ίσως στα θολά της όνειρα να φαντάζεται πψς η Κίνα είναι ο δούρειος ίππος που θα συντρίψει τον καπιταλισμό με τα δικά του όπλα. Κι αν είναι να συμβεί έτσι, ε, σε μερικές αυτοκτονίες θα κολλήσουμε;
Ιωάννη αν ακόμα και τώρα η νεοελληνική κοινωνία αποδειχτεί “πρόβατο” και δε γυρίσει την πλάτη στις συντεχνίες, καλά να πάθουμε.
Φοβάμαι ότι πάλι “τσάμπα μάγκες” θα είμαστε. Θα ξεσπάσουμε την οργή μας σε κανένα-δυό πολιτικούς σε ταβέρνες ή στο δρόμο με γιούχα, μπορεί να φάει γιαούρτι και κανένας μεγαλοδημοσιογράφος, αλλά μέχρι εκεί. Τους υπόλοιπους, συνδικαλιστές, δικαστικούς, εφοριακούς, κ.ά. όσους δηλαδή μπρούν να μας βλάψουν ή να μας ωφελήσουν θα συνεχίσουμε να τους ανεχόμαστε, να τους γλείφουμε και να τους παρακαλάμε.