Χώρα οπερέτα (*)

Είναι η χώρα που:

1. Προεκλογικά μας λένε ότι υπάρχουν χρήματα και μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, τα χρήματα εξαφανίζονται
2. Ο πρωθυπουργός εκλέγεται καταγγέλοντας τον προηγούμενο ότι σκοπεύει να παγώσει τους μισθούς και να επιβάλει νέους φόρους, και μόλις 40 μέρες μετά την εκλογή του κάνει αυτά που κατηγορούσε
3. Ο προστάτης υπουργός θέλει να υπάρχει υπέυθυνος κατά το νόμο στα blog! Μήπως να υπάρχει και υπουργός διαδικτύου;
4. Βρίσκεται στις λίστες της διαφθοράς σε δυσθεώρητα βάθη και κανείς δεν ντρέπεται γι αυτό (ούτε καν ο απελθών πρωθυπουργός που είχε κυρήξει “μηδενική ανοχή” στη διαφθορά – lol)
5. Στους servers του πολυτεχνείου φιλοξενείται ιστοσελίδα αναρχικών και ο πρύτανης το θεωρεί φυσιολογικό (κάποιοι συμφωνούν μαζί του γιατί είναι λέει αποστολή του πολυτεχνείου να διδάξει στους μαθητές πολιτική σκέψη!)
6. Αλήτες μπουκάρουν σε παρουσιάσεις βιβλίων, σε ημερίδες πανεπιστημίων, κλπ, και τις διακόπτουν επειδή διαφωνούν με το θέμα. Επί πλέον μένουν πάντα ατιμώρητοι
7. Μαθητές καταλαμβάνουν τα σχολεία τους με αστεία αιτήματα κι αυτό θεωρείται πολιτική έκφραση και επιβραβεύεται από την κοινωνία. Μάλιστα ένας τέτοιος καταληψίας κάνει τώρα καριέρα αρχηγού κόμματος!
8. Μητροπολίτης μηνύει ΜΚΟ απαιτώντας 1.000.000 € επειδή θεωρεί ότι τον δυσφήμισαν
9. Διαδικασίες μπάχαλο βαφτίζονται “ψηφοφορία από το λαό” και θεωρούνται η πεμπτουσία της δημοκρατίας
10. Η αντιπολίτευση αντί να συζητήσει τι έκανε στραβά σαν κυβέρνηση, ασχολείται με την ανάδειξη αρχηγού μέσα απο μια επικοινωνιακή διαδικασία (όπως επικοινωνιακή ήταν και η διακυβέρνησή της)
11. Βουλευτής (κυβερνητικός) δηλώνει ότι 2.000 € το μήνα είναι εισόδημα για τους φτωχούς! Και δεν ντρέπεται κιόλας τη στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι δουλεύουν σε συνθήκες σκλαβιάς με 700 €
12. Μεγάλη μερίδα των κατοίκων πιστεύει ότι έχει ξεχωριστό DNA γεννημένο να νικάει (σύμφωνα με τη ντοπαρισμένη πρωταθλήτρια)
13. Κάθε νίκη οφείλεται στη μαγκιά και την ψυχάρα των κατοίκων, κάθε ήττα στους κακούς ξένους που κοιμουνται και ξυπνούν με μόνη σκέψη την καταστροφή της χώρας
14. Πολιτικοί δηλώνουν “δεν κλέψαμε” και δεν τους πέρνουν με τις ντομάτες και τα γιαούρτια, αντίθετα έχουν ρεύμα και θέλουν να γίνουν αρχηγοί κόμματος
15. Πατριώτες θεωρούνται όσοι ψευτόμαγκες και ψευτο-τσαμπουκάδες φωνάζουν για ονόματα copyright και για τα εθνικά δίκαια (λέμε τώρα) οδηγώντας τη χώρα στον απομονωτισμό και τη σίγουρη ήττα
16. 11.000 δημόσιοι υπάλληλοι αγνοούνται, και η κυβέρνηση επεξεργάζεται νόμους και διαδικασίες για να προσλάβει νέους
17. Πολλοί απορούν για σεξουαλικά όργια σε νοσοκομείο, αλλά ανέχονται για πολλά χρόνια τα όργια κακοδιαχείρισης, σπατάλης και χρηματισμού.
18. Για τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας γίνεται λόγος μόνο προεκλογικά
19. Το ίδιο και για τις μίζες της MISENS. Η δωρεά 1.000.000 προς το κυβερνών κόμμα ακομη αγνοείται. (για τους άλλους προμηθευτές που επίσης λαδώνουν δε γίνεται λόγος ποτέ)
20. Κάθε χρόνο σκοτώνονται πολύ περισσότεροι άνθρωποι σε ατυχήματα από όσους πιθανόν να πεθάνουν από τη γρίπη, αλλά κανείς δε φαίνεται να ανησυχεί γι αυτό
21. Υπάρχουν περιοχές-άβατα για την αστυνομία όπου συχνάζουν αναρχικοί ή χασισοκαλιεργητές. Κι αυτό θεωρείται μεγάλη μαγκιά, αντίστοιχη του μικρού γαλατικού χωριού
22. Η αριστερά (lol) θεωρεί ότι τα συχνά επεισόδια είναι προβοκάτσιες, κάθε φορά όμως που ένας προβοκάτορας συλαμβάνεται, τρέχει να τον υπερασπιστεί
23. Οι τρομοκρατικές ενέργειες έχουν την αποδοχή ή την ανοχή μεγάλου μέρους της κοινωνίας
24. Η κυβέρνηση ως νέος Ρομπέν των δασών λέει ότι θα πάρει απ τους πλούσιους και θα δώσει στους φτωχούς (με τη συμφωνία του γιαουρτοβιομήχανου, ο οποίος προφανώς θα τα πάρει πίσω μέσω του γιαουρτιού)
25. Τα ΜΜΕ τρομοκρατούν ή παραπληροφορούν τους ιθαγενείς κι όμως αυτοί συνεχίζουν να τα παρακολουθούν με μανία
26. Για όλα τα δεινά, εκτός από τους κακούς ξένους, φταίει και ο “άκρατος νεοφιλελευθερισμός”. Την ίδια στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένας από τους 300 βουλευτές που να είναι φιλελεύθερος, δεν εφαρμόζεται ούτε μια πολιτική φιλελεύθερη.
27. Ο φασισμός στην πολιτική και στην καθημερινή ζωή επελαύνει και το κοινοβούλιο απαξιώνεται με γοργούς ρυθμούς

Πως μπορείς να ζήσεις σ’ αυτή τη χώρα οπερέτα (*);

(Το post αυτό γράφτηκε μετά από ανάγνωση των τελευταίων ειδήσεων στο Internet)

(*) “Κράτος-οπερέτα” αποκαλούσε την Ελλάδα ο Κώστας Καββαθάς στους 4Τροχούς

ΥΓ1. Μια γιαγιά που έστειλε τα παιδιά της στο εξωτερικό είχε πεί: ¨Την Ελλάδα καλύτερα να τη νοσταλγείς, παρά να τη ζείς“.

ΥΓ2. Ζητείται Ελπίς

Δεύτερη φορά στο γύψο

Η πρώτη ήταν μεταφορικά το 1967, τότε που η χούντα έβαλε τον ασθενή (εμάς δηλαδή) στο γύψο προκειμένου να γιατρευτούμε.

Η δεύτερη ήταν σήμερα (και ήταν γύψος κυριολεκτικά). Μετά από μια ιδιαίτερα δύσκολη εβδομάδα κι αφού ο καιρός φαινόταν καλός, σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα στην Αθήνα. Λάθος. Η πλατεία Συντάγματος, η ασχημότερη ίσως πλατεία στην Ευρώπη, ήταν βρεγμένη. Καθάριζαν τα συνεργεία του δήμου μετά τη χθεσινοβραδυνή συναυλία (να κάνει το κομμάτι του ο δήμαρχος βρε αδερφέ, πως να φανεί κι αυτός, με έργα; δώσε συναυλίες και μπαρούφες στο πόπολο). Αν και ήξερα ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο αφού ο ηλίθιος που τη σχεδίασε έχει βάλει λωρίδες από μαρμαρο που μαζί με το νερό γίνονται σαν πάγος, αφαιρέθηκα από τις σκέψεις για τα μουσεία και τα αξιοθέατα που θα έβλεπα… Ξαφνικά το ένα πόδι έφυγε, προσπάθησα να στηριχτώ στο άλλο αλλά και αυτό γλίστρησε στον αέρα. Έτσι κατέληξα με ένα σπασμένο χέρι (το δεξί) και τη μέση σε κακά χάλια.

Να ναι καλά ο κυρ-δήμαρχος να κάνει τις εκδηλώσεις του. Τι ήθελα κι εγώ να πάω από το χώρο προβολής του δημάρχου Κυριακή πρωί, λες και η πλατεία είναι μέρος να κάνεις τη βόλτα σου;

ΥΓ. Κάποια συνεργεία του δήμου μάζευαν ότι είχε μείνει από την εκδήλωση ανακύκλωσης. Αφού συνήλθα, και με το σπασμένο καρπό να πονάει υπερβολικά, τους πλησίασα για να τους ενημερώσω ότι γλυστράει πολύ. Μου απάντησαν ότι δεν είναι αρμόδιοι. Ναι, ξέχασα, ζούμε στη χώρα της απόλυτης τάξης και των διακριτών αρμοδιοτήτων.

Την μια μονότονη μέρα άλλη, μονότονη απαράλλακτη ακολουθεί

Οι 100 μέρες θα περάσουν γρήγορα. Προεκλογικά φάνταζαν με μαγικό αριθμό. Ο ΓΑΠ έμοιαζε να έχει λύσεις στο τσεπάκι και του αρκούσαν εκατό μέρες για να μπεί το νερό στο αυλάκι.

Μετά την απομάκρυνση όμως από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Έτσι το μόνο που ακούμε είναι οι συζητήσεις με συνδικαλιστές (ναι! αυτοί κυβερνούν στην πράξη), έκτατκτες φορολογίες, και σχέδια επί σχεδίων για το πως θα προσλαμβάνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι! Αυτό φαίνεται ήταν το μέγιστο πρόβλημα της χώρας…

Λες και δε φτάνουν αυτοί που έχουμε, λες και οι διαδικασίες μας είναι άριστες, λες και το τέρας της γραφειοκρατίας τιθασεύτηκε, λες και δεν πρέπει να συμμαζευτούν οι χιλιάδες αποσπασμένοι αλλά και οι αργόμισθοι (αυτοί δηλαδή που πληρώνονται κανονικά αλλά δεν τους ξέρει κανείς), εμείς σχεδιάζουμε πως θα πάρουμε κι άλλους.

Εν τω μεταξύ το υπερωκεάνειον “η Ελλάς” συνεχίζει τον πλού του στο στραβό του γυαλό.

 

ΥΓ1. Καιρός να του δίνουμε.

ΥΓ2. Παληότερα η χούντα είχε σαν σύνθημα το αλήστου μνήμης “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να το εκσυγχρονίσει σε “Ελλάς Ελλήνων Δημοσίων Υπαλλήλων”. Κάνει και ωραίο ακρονύμιο: ΕΕΔΥ.

ΥΓ3. Ποιά άλλη χώρα ασχολείται με τέτοιο ζήλο με τις προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων;

Κι όμως, αυτοί επηρεάζουν τη ζωή μας

Με τα πολιτικά πράγματα στη χώρα των απογόνων δεν αξίζει ν’ ασχολείσαι σοβαρά. Όμως αυτοί οι άνθρωποι επηρεάζουν(ή επηρέαζαν μέχρι πρόσφατα, ή θα επηρεάσουν στο μέλλον) άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.

Αυτή είναι η άποψη μου γι αυτούς (και σαν άποψη σημαίνει ότι μπορεί να είναι και λάθος …):

Από το ύφος του ήταν εμφανές ότι βαριόταν το ρόλο που του ανέθεσαν. Λέγεται ότι ήξερε καλά τα  θέματα αλλά δεν έκανε τίποτε γι αυτά, ενώ ήταν και ίσως είναι ακόμη ευχάριστος στην παρέα. Είναι  δηλαδή ένας από μας, κάποιος που έχει άποψη για όλα και την εκφράζει με παρρησία στον καφενέ,  απλά είχε την ατυχία (κι εμείς μαζί) να τον βάλουν πρωθυπουργό. Απέδειξε πάντως ότι στην Ελλάδα πολλά ταλέντα χάνονται σε λάθος επάγγελμα αφού θα ήταν τέλειος θεατρίνος. Έμαθε πολύ καλά τις εκφράσεις και τις κινήσεις του ρόλου του και έπεισε αρκετούς θεατές. Ήταν κι αυτός ο χυλός της ΝΔ που κληρονόμησε (με το ζόρι βρίσκεις έναν άνθρωπο της προκοπής εκεί μέσα) και δεν προσπάθησε καν να τον ανεβάσει έστω κι ένα χιλιοστό.

Μοιάζει με το παιδάκι που σηκώθηκε να πεί απ’ έξω το ποιήμα του και προσπαθεί να μη χάσει καμμιά  λέξη και του φύγει η ομοικαταληξία. Λέγεται ότι έχει ιδέες και θέλει να τις εφαρμόσει. Ίσως να είναι  έτσι, αλλά σχέδιο δε δείχνει να έχει και όπως είπε κάποιος παληότερα “γνώση χωρίς θέληση  άχρηστη, θέληση χωρίς γνώση επικίνδυνη” και πιστεύω ότι βρίσκεται στη δεύτερη καηγορία. Σίγουρα τα χρόνια που έζησε στο εξωτερικό του δίνουν άλλον αέρα, αλλά κι αυτός κουβαλάει έναν άλλο χυλό, το λεγόμενο βαθύ ΠΑΣΟΚ. Τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό δείχνει να θέλει να απαλλαγεί από αυτό.

Έχει ένα εμφανώς ψεύτικο χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο. Κάποιος image maker πρέπει να  έχει την ευθύνη γι αυτό. Λέγεται ότι έχει ανοικτό μυαλό και γνρίζει το διεθνές περιβάλλον. Μπορεί  να είναι κι έτσι αλλά δείχνει να έχει αφομοιωθεί από το ΝΔ χυλό. Τόσα χρόνια υποτίθεται ότι  ετοιμαζόταν να διαδεχθεί τον ΚΑΚ και θα περίμενε κανείς ν’ ακούσει μια νέα ιδέα, κάτι ανατρεπτικό αντί για τα ίδια στερεότυπα που ακούμε τόσα χρόνια. Τι ανατροπή να κάνεις όμως σ’ ένα κόμμα που έχει επίπεδο καφενείου; Το γεγονός ότι τη βρίζουν αυτήν και τον πατέρα της συνεχώς τα γνωστά παπαγαλάκια της πραγματικής εξουσίας (Θέμος κλπ) την κάνει συμπαθή σε μένα (γενικά όταν βρίζουν κάποιον πολύ στην Ελλάδα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάτι καλό πήγε να κάνει). Δεν περιμένω πάντως και πολλά.

Μοιάζει με κακομαθημένο παιδί που ενώ του έδωσαν τα πάντα αυτό θέλει το παιχνίδι του φίλου  του. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να υποστηρίξει τις πιο ακραίες συμπεριφορές ενώ δείχνει να  πάσχει από σύγχυση ιδεών (βλέπε αναφορές στην καλή πλευρά του Μάο). Έχει την κύρια ευθύνη  (μαζί με το μέντορά του, κυρ Αλέκο) για τη μετατροπή της κάποτε ελπιδοφόρας ανανεωτικής αριστεράς σ’ ένα συνοθύλευμα μπαχαλάκηδων, κρατικιστών, και υποστήριξης οποιουδήποτε συνδικαλιστικού αιτήματος που προκαλεί θόρυβο. Ξέχασε όμως πως η τηλεόραση δημιουρεί περσόνες και τις καταπίνει γρήγορα και μάλλον (ευτυχώς) απαξιώθηκε γρήγορα στο X-factor της πολιτικής που πήγε να παίξει.

Θα μπορούσε κάλιστα να βρίσκεται σε μουσείο απολιθωμάτων. Γλώσσα από άλλες εποχές,  αναμασάει ιδεοληψίες και στερεότυπα που αποδείχτηκαν λάθος και έκαναν πολύ κόσμο να  υποφέρει. Πρόσφατα αποφάσισε να επιδιωρθώσει την εικόνα του δικτάτορα Στάλιν, δείχνοντας  μας τις προθέσεις του κόμματός της. Στην προσωπική της ζωή βέβαια δεν εφαρμόζει αυτά που λέει αφού στις επιχειρήσεις του κόμματός της (οξύμωρο: κόμμα που είναι κατά των επιχειρήσεων έχει επιχειρήσεις) πληρώνει όσο και οι ιδιώτες και απ’ ότι λέγεται απολύουν κι όλας. Επίσης έστειλε την κόρη της να σπουδάσει στο Deree τη στιγμή που κατηγορεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Είναι όμως, λέει, σταθερή στις απόψεις της. Ε, ναι, τέτοιες απόψεις μην τις χάσουμε.

Το πιό πονηρό ύφος απ’ όλους. Σηκώνει το φρύδι όταν μιλάει δήθεν σοβαρά, σα να λέει “θα σας  δείξω εγώ”. Αν και έχει καλή μόρφωση όσον αφορά τις σπουδές του, η παιδεία του πρέπει να  βρίσκεται σε  επίπεδο σκυλάδικου. Ο λόγος του είναι ένα συνοθύλευμα Λιακοπουλικής έμπνευσης  εκφράσεων  περί “νέας  τάξης” (αστείο, αφού λέγεται ότι ανήκει στη λέσχη μπίλντεμπεργκ), εχθρών που μας  περικυκλώνουν (επικίνδυνη βλακεία), και κοινωνικού φιλελευθερισμού (μπούρδες). Ασάφειες και λαϊκισμός, προσπαθεί να κάνει τη ΝΔ ένα πιο λαμπερό ΛΑΟΣ. Έχει κι εκείνο το παρελθόν με την ΠΟΛΑΝ που δε φτούρησε… Αν η ΝΔ επιθυμεί τόσο έναν άμυαλο εθνικιστή ας επαναφέρουν τον Καρατζαφέρη, δείχνει πιό ικανός.

Μου δίνει την εντύπωση ότι είναι ο ορισμός του “όπου φυσάει ο άνεμος”. Είδε μια καλή ευκαιρία  στην απουσία εθνικιστικού πόλου στο πολιτικό σκηνικό, σαν καλός επιχειρηματίας την  άρπαξε  και σαν ικανός στην επικοινωνία προχώρησε αρκετά. Ο λόγος του είναι γεμάτος από εξυπνάδες και  ατάκες και θα μπορούσε κάλιστα να  πρωταγωνιστεί σε κωμωδίες του 70. Γι αυτό και πείθει με ευκολία πολλούς που μέσα στην αμορφωσιά τους περιμένουν έναν από μηχανής θεό να τους σώσει. Έχει μαζέψει στο κόμμα του και κάθε καρυδιάς καρύδι. Δεν ξέρω αν είναι πραγματικά φασίστας ή αν το παίζει έτσι, πάντως σε κάθε περίπτωση είναι επικίνδυνος αφού αν ανέβει κι άλλο η δύναμή του οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους. Μέσα σ’ αυτό το χάλι ο ΓΑΠ και η Μπακογιάννη ίσως φαντάζουν καλύτεροι απ’ τους άλλους, αλλά και πάλι δεν περιμένω και πολλά … Άλλωστε δεν αρκεί ένας ικανός ηγέτης όταν ο λαός είναι κοινωνικά αμόρφωτος, ανάγωγος, και κακομαθημένος. Έτσι εμείς έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν.

Μερικές ακόμη απορίες (με αφορμή τις δηλώσεις της Αλέκας)

Αφού ο υπαρκτός της Αν.Γερμανίας ήταν σκέτος παράδεισος γιατί όλοι έφευγαν και κανείς δεν πήγαινε εκεί;

Και γιατί όλοι αυτοί που υποφέρουν στην ανάλγητη δύση σήμερα δε ζητούν άσυλο στους εναπομείναντες “παραδείσους” της Κούβας, της Β.Κορέας, έστω της Βενεζουέλας;

ΥΓ. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τις υπέροχες ταινίες “Goodbye Lenin” και “Οι ζωές των άλλων“. (ναι ξέρω, είναι δυτική προπαγάνδα …).

ΥΓ2. Eventually every wall falls (γραμμένο στο τείχος του αίσχους).

Απορίες

1. Αν αντικαταστήσω το παληό μου αυτοκίνητο, το οποίο συντηρώ συστηματικά και το κινώ ελάχιστα σε περιπτώσεις ανάγκης αφού κινούμαι κατά 99% με τα (άθλια πλην μετρό) ΜΜΜ, και πάρω σύγχρονο 4×4 είμαι οικολόγος;

2. Αν δουλεύω σε τρείς δουλειές κι η σύζυγος σε 2 για να καταφέρουμε να σπουδάσουμε τα παιδιά μας, αφού άλλη περιουσία δεν υπάρχει, είμαι πλούσιος που πρέπει να συνεισφέρω για να δοθεί το βοήθημα “κοινωνικής αλληλεγγύης” (ουάου) σε κάποιον συνταξιούχο αγρότη που στις περισσότερες περιπτώσεις συνεχίζει να τα κονομάει πλαγίως, ή σε κάποια χαμηλοσυνταξιούχο υπάλλλο που πήρε σύνταξη στα 35 επειδή είχε λέει παιδιά και έκτοτε τα ξύνει;

3. Είναι κοινωνική αλληλεγγύη να δώσουμε ένα μπαξίσι εφ’ άπαξ σε κάποιους που δηλώνουν φτωχοί, αντί να  ενισχύσουμε όσους πραγματικά έχουν ανάγκη;

4. 300 κερδοφόροι θα επιδοτήσουν 2.500.000 φτωχούς!!! Ούτε στο μεσαίωνα δεν υπήρχε τέτοια ανισότητα. Ή μήπως τα αγαπητά μας ΜΜΕ χρησιμοποιούν και πάλι την αγαπημένη τους τεχνική του Γκαίμπελς;

5. Ο Ανωμερίτης επιλέχθηκε με βάση το βιογραφικό του για τον ΟΛΠ;

6.  Με ποιό δικαίωμα εξαναγκάζομαι ακόμη να πληρώνω την ΕΡΤ προκειμένου να χρηματοδοτεί κομματικούς δημοσιογράφους και διασκεδαστές;

7. Γιατί κάποιος που τέλειωσε ένα κολέγιο στην Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει τις σπουδές του σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο των (τριτοκοσμικών ίσως) χωρών όπως η Δανία, η Σουηδία, η Ολλανδία, η Γερμανία, και να σταδιοδρομήσει εφ’ όσον έχει τα προσόντα, ενώ στην ηγέτιδα δύναμη της παγκόσμιας διανόησης και επιστήμης Ελλάδα δεν μπορεί;

8. Αφού το ΑΣΕΠ είναι τόσο ακριβοδίκαιος και αποτελεσματικός τρόπος πρόσληψης υπαλλήλων (το ζούμε καθημερινά άλλωστε αφού οι δημόσιες υπηρεσίες ξεχειλίζουν από ποιότητα), γιατί δεν το χρησιμοποιούν και οι ένθερμοι οπαδοί του, δηλαδή ο Μπόμπολας, ο Λαμπράκης, και ο Τεγόπουλος προκειμένου να προσλαμβάνουν υπαλλήλους;

9. Αφού το ΚΚΕ απαιτεί κατώτατο μισθό 1300 € και είναι κατά των απολύσεων, γιατί δεν εφαρμόζει τα ίδια στις επιχειρήσεις που διαθέτει;

10. Η εκδοτική εταιρεία του ΚΚΕ ανήκει στις 300 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις; Θα συνεισφέρει στην κοινωνική αλληλεγγύη;

11. Αν από αγανάκτιση χτίσω την πόρτα στην εταιρεία που μου χρωστάει ένα σωρό λεφτά και στον ΟΑΕΕ που μου τα παίρνει χοντρά κάθε δίμηνο, θα με υπερασπιστεί και θα μου δώσει έπαινο ο Κουράκης;

12. Αν διαβάζοντας τη δήλωση απόσυρσης του Αβραμόπουλου δεν καταλαβαίνω τίποτα (για την ακρίβεια μου φαίνεται μνημείο αοριστολογίας και φλυαρίας) έχω κάποιο διανοητικό πρόβλημα; (Ίσως βέβαια το πρόβλημα να είναι ότι σπατάλησα χρόνο για να διαβάσω αυτή τη δήλωση …)

13. Αν μετά από 1000 χρόνια ανακαλύψει κάποιος αρχαιολόγος τις τοιχογραφίες με το Σιούφα, τι γνώμη θα σχηματίσει για τη γενιά μας;

14. Δανία πότε αναμένεται να γίνουμε;

Ερμαίου ιερομάρτυρος

του οποίου η μνήμη γιορτάζεται σήμερα.

Χρόνια πολλά λοιπόν στη χώρα μας που είναι έρμαιο στους πειραματισμούς και τις αγκυλώσεις αριστερών (δήθεν) και δεξιών (δήθεν).

Στη χώρα που καταδυναστεύεται από κάθε είδους συμφεροντολόγους συνασπισμένους σε οργανώσεις, συνδικάτα, και ομάδες. Επαναστάτες, πατριδοκάπηλοι, συνδικαλιστάδες, φοιτητοπατέρες, θρησκευόμενοι μουτζαχεντίν, όλοι κάτι θέλουν από τη χώρα, πάντως όχι το κοινό καλό.

Στη χώρα που οι πολίτες της έχουν αποθέσει τις όποιες ελπίδες τους στους Γιούρι Γκέλερ, στους μάγους που πλασσάρει ο Χαρδαβέλας, στις χαρτορίχτρες και τις καφετζούδες, στα κομποσκοίνια και τους “γεροντάδες”, στο ΠΡΟ-ΠΟ και στο Τζόκερ. Που το μυαλό τους έχει πάθει μαλάκυνση και η θέληση τους έχει ευνουχιστεί από τους διάφορους χρυσοπληρωμένους αστέρες της TV και τα τσιράκια τους.

Στη χώρα που τα κυριώτερα προϊόντα της είναι τα ναρκωτικά, το λαθρεμπόριο, και η διακίνηση ανθρώπων.

Στη χώρα που οι καθηγητάρες ασχολούνται με ενδυματολογικά θέματα και όχι με το τι συμβαίνει πραγματικά στα πανεπιστήμια.

Στη χώρα που κάθε ελπίδα είναι ουτοπία και κάθε προσπάθεια μάταια.

Η τοιχοποιία ως νέα ευκαιρία

Το θέμα της τοιχοποιίας στο πολυτεχνείο της Ξάνθης (πρακτική που έχει χρησιμοποιηθεί από “προοδευτικούς” φοιτητές και αλλού) έχει καλυφθεί πολύ ωραία από τους  Πάσχο Μανδραβέλη, αθεόφοβο2, Ασκαρδαμυκτί και άλλους.

Εδώ θα ήθελα να καλύψω ένα κενό. Αφού όπως μας έχει πείσει το ΚΚΕ τόσα χρόνια “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη“, κι αφού με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εργάτες είμαστε σχεδόν όλοι, και αφού σύμφωνα με τη λαμπρή απόφαση του δικαστηρίου δε διαπράτει αδίκημα όποιος “νομίζει ότι διακαιούται να χτίζει αυτόν που τον αδικεί“, πράξη μάλιστα που δέχτηκε του επαίνους του εκ ΣΥΡΙΖΑ ορμώμενου βουλευτή Κουράκη, προτείνω τα εξής:

Όποιος έχει κάποια αντιδικία, κάποιο πρόβλημα, θεωρεί ότι αδικείται, κλπ. να χτίζει αυτόν που τον αδικεί. Η πράξη αυτή πέρα από τους επαίνους των κάθε είδους “προοδευτικών” θα δώσει και νέα ώθηση στον τομέα της οικοδομής που τελευταία δοκιμάζεται.

Εγώ ας πούμε δεν ξέρω να χτίζω. Έτσι για να μπορέσω να χτίσω συμβολικά όσους μου προκαλούν πρόβλημα θα προσλάβω κάποιον εργάτη και ίσως επειδή είναι πολλοί, κάποια κατασκευαστική εταιρεία. Δεν αποκλείεται μάλιστα για περιπτώσεις  μεγάλων αδικιών να ενεργοποιηθούν και οι κατασκευαστικές όπως ο ΑΚΤΩΡ του αναξιοπαθούντος κ.Μπόμπολα.

Κάτι τέτοιο θα είναι ένα σοβαρό αντίδοτο στην κρίση και θα μας οφελήσει όλους. Μην καθυστερείτε λοιπόν, πάρτε το μυστρί σας και χτίστε όποιον σας αδικεί ΤΩΡΑ.

Καρύδια …

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν τέτοια υποπροϊόντα, και μάλιστα πληρώνουν γι αυτό και αποτελούν την πλειοψηφία, όσο υπάρχουν τυφλοί φανατικοί, όσο η πνευματική ζωή υποβαθμίζεται, ας μην τρέφουμε αυταπάτες.

Μικρές ιστορίες από το Μετρό

1. Διαφήμιση του ΟΑΕΔ μέσα στο συρμο: “Προστατεύουμε τον πολίτη” λέει η πινακίδα. Τι σύγχυση κι αυτή; Μα ο κ.Μιχάλης (Χρυσοχοϊδης) δεν προτατεύει τον πολίτη; Ο ΟΑΕΔ που κολάει στην προστασία; Ποιός είναι ο προστάτης μου τελικά; Ή μήπως η αστυνομία είναι στην πραγματικότητα Οργανισμός Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού;

2. Στην έξοδο του μετρό στην πλατεία Συντάγματος είναι στημένη μια τεράστια σκηνή της Post Bank (!) και μπροστά δίνουν παράσταση διάφοροι ακροβάτες και ταχυδακτυλουργοί… Αυτό πάλι τι είδους διαφήμιση είναι; Τι θέλουν να μας πούν; Ότι με τα χρήματα των καταθετών θα κάνουν ταχυδακτυλουργικά και ακροβασίες;

3. Στις κυλιόμενες σκάλες παρατηρώ τη φυλή των απόγονων πιγκουίνων. Περπατάνε στις κυλιόμενες σκάλες ο ένας πίσω απ τον άλλο κι επειδή τα σκαλιά είναι κάπως μεγάλα γέρνουν αριστερά και δεξιά ακριβώς σαν τους πιγκουίνους. Τι κι αν οι ανακοινώσεις λένε να στέκεστε δεξιά στις σκάλες οι πιγκουίνοι το χαβά τους. Βιάζονται βλέπεις. Και δεν καταλαβαίνουν ότι αν πέσει κάποιος είτε απ τους κινούμενους (πολύ πιθανό) είτε απο όσους τηρούν την οδηγία του “στέκεστε δεξιά” (επίσης πιθανό σε περίπτωση ηλικιωμένων, παιδιών, κλπ), επειδή δεν έχουν αφήσει καθόλου χώρο θα ποδοπατηθούμε. Αν βέβαια γίνει κάτι τέτοιο θα ορυόμαστε πάλι για την ανικανότητα του κράτους…

4. Πίσω πάλι στην πλατεία. Σε κάθε γωνία παραμονεύουν νεαρές κοπέλες με θλιβερό ύφος. “Προσπαθώ να μαζέψω 10 ευρώ να κοιμηθώ στο ξενοδοχείο, καλέ μου” μου λέει η μία (είχε τόσο σπαρακτικό ύφος που κάλυψα μέρος του ποσού…), “Είμαι πολύ δυστυχυσμένη, δεν έχω να φάω” μου λέει κάποια παρακάτω. Βλέπω κι άλλες πιο πέρα, μάλλον οργανωμένο είναι το πράγμα. Αυτές τις υπάρξεις που μπορεί να λένε αλήθεια ή απλά να κοροϊδεύουν ποιός τις προστατεύει; Η ΕΛΑΣ, ο ΟΑΕΔ, κάποιος άλλος; Υπάρχουν κι άλλοι προστάτες του πολίτη; Μεγάλο μπέρδεμα.

5. Στην επιστροφή παρατηρώ κάποιους που διαβάζουν. Οι περισσότεροι διαβάζουν τις δωρεάν φυλλάδες, τύπου ΜΕΤΡΟΡΑΜΑ, City Press, κλπ. Αυτές τις φυλλάδες που υποψιάζομαι ότι αποτελούν απλά συρραφή ειδήσεων από διάφορα πρακτορεία χωρίς καμμία επεξεργασία, και πηγή άφθονων διαφημιστικών εσόδων. Είναι δηλαδή εντελώς άχρηστες σε όλους εκτός από αυτόν που τις εκδίδει. Ένας ηλικιωμένος διαβάζει αθλητική εφημερίδα και σουφρώνει πολύ εκφραστικά το μέτωπό του κάθε φορά που βρίσκει κάτι σημαντικό. Δεν μπορώ να κατλάβω τους ανθρώπους που διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες (και μάλιστα τις άθλιες αθλητικές εφημερίδες των απογόνων), μέσα μου όμως για μια στιγμή τον μακαρίζω αυτό τον άνθρωπο. Προφανώς έχει λυμένα όλα του τα προβλήματα, σκέφτομαι, και το μόνο που τον απασχολεί είναι ο ολυμπιακός. Απέναντί του η κατάσταση χειροτερεύει. Μια κυρία μάλλον μκρότερη των 40, διαβάζει espresso. Κρίμα. Δίπλα μια κοπέλα διαβάζει κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο (δε μπορώ να διακρίνω ποιό). Μέσα σ’ αυτή τη μάζα τουλάχιστον υπάρχει μια ελπίδα …

6. Στο συρμό της επιστροφής υπάρχουν παντού κολλημένα χαρτάκια (post it) με ευχές. Ακόμα ψηλότερα εύχεται κάποιος Γιάννης, Μπορείς! έυχεται η Νίκη, και πολλά άλλα… Οι ευχές απευθύνονται στην Ολυμπιακή. Δεν ξέρω αν είναι αυθεντικά αυτά τα χαρτάκια, αλλά αν είναι τότε έχουμε πάθει ομαδική παράκρουση. Δεν έχω ξανακούσει ανθρώπους να λατρεύουν μια ιδιωτική εταιρεία η οποία μάλιστα μέχρι πρόσφατα φημιζόταν για τις κάκιστες υπηρεσίες της. Εκτός…, εκτός κι αν όσοι εύχονται είναι όλοι εκείνοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που μετακινούνταν δωρεάν, αν είναι οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων και οι παρατρεχάμενοι τους το προϊόν των οποίων μεταφερόταν επίσης δωρεάν. Μπορεί να είναι όλοι αυτοί οι τζαμπατζήδες που γλένταγαν με τα λεφτά όλων ….

Τερματικός σταθμός, πρέπει να κατέβω.