Θλίψη #2

Κι άλλος συνάνθρωπος μας δολοφονήθηκε. Δε χωρούν πολλά λόγια, μόνο θλίψη.

ΥΓ1. Ως πότε αυτή η κοινωνία θα ανέχεται τις κάθε λογής σέχτες και τα θολωμένα μυαλά;

ΥΓ2. Πότε θα το βουλώσουν οι “επώνυμοι” με τις γελοίες δηλώσεις: “η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται”, “θα αποδοθεί δικαιοσύνη”, κ.α. βαρύγδουπα στερεότυπα; Πότε θα δείξουν λίγη (πραγματική) θλίψη μπροστά στους νεκρούς;

ΥΓ3. Ένα βήμα πιο κοντά στην Κολομβία.

Οι καιροί αλλάζουν – καλύτερα να το πάρουμε απόφαση

Στην απέναντι θέση στο μετρό κάθισαν δυό νέα παιδιά. Δυό κοριτσάκια από εκείνα που μοιάζουν σα να έχουν βγεί με καρμπόν. Μιλούσαν με μια νέα διάλεκτο και προφορά που συχνά δεν μπορώ να παρακολουθήσω. Από τα λεγόμενά τους κατάλαβα ότι μόλις τελείωσαν τις πανελλήνιες εξετάσεις. Διάβαζα το “Δρόμο με τις φάμπρικες (Cannery Row)” του Στάινμπεκ, αλλά σταμάτησα ν’ ακούσω.

Συζητούσαν για το μέλλον, για το ποιές σχολές θα δηλώσουν. Τα λόγια τους είχαν απίστευτη ομορφιά. Μιλούσαν για τα όνειρά τους με μιά προσμονή και με την αγνότητα του ανθρώπου που δεν έχει προσβληθεί ακόμα από τη χολέρα της γενιάς μου.
“Όλοι (οι φίλοι τους) δήλωσαν πληροφορική και οικονομικά γιατί έχουν ζήτηση, αλλά εγώ όχι. Αφού δεν μου αρέσουν αυτά, γιατί να τα δηλώσω;” έλεγε η μία. “Υπάρχουν και κάποια πολύ ενδιαφέροντα ΤΕΙ”, είπε η άλλη, “τα οποία σου δίνουν πολύ εξειδικευμένες γνώσεις”. Μίλησαν για την εποχή που έρχεται , όχι όμως για τη σύνταξη στα 65, τους φόρους, το ΑΣΕΠ. Μίλησαν για το τι πρέπει να κάνει ένας νέος άνθρωπος για να προοδεύσει και ταυτόχρονα να είναι ευτυχισμένος. Από τα λόγια τους ήταν ξεκάθαρο πως έχουν καταλάβει ότι δεν είναι τα “χαρτιά”, τα πτυχία, τόσο σημαντικά, όσο οι αληθινές γνώσεις, οι ικανότητες και η εμπειρία. Είπαν και λίγα για τις διακοπές που έρχονται, διακοπές αναγκαίες για έναν νέο άνθρωπο που έφαγε τα καλύτερα χρόνια του στα φροντιστήρια.

Έκελισα το βιβλίο και απόλαυσα τη συζήτηση. Όχι με την περιέργεια αυτού που κρυφακούει αλλά με τη λαχτάρα του ανθρώπου που έχει μπουχτίσει από τα ξύλινα λόγια πολιτικών, συνδικαλιστών και δημοσιογράφων και τη μόνιμη γκρίνια του κοινωνικού περίγυρου. Τα παιδιά αυτά με γέμισαν για μια στιγμή με αισιοδοξία. Ήθελα πολύ να τους πω ένα ευχαριστώ αλλά φαντάστηκα ότι θα με περάσουν για τρελό.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει η καθαρή τους ματιά για το μέλλον. Σε λίγους μήνες θα μπούν σε κάποια σχολή γεμάτη βρωμερές αφίσες, θ’ αντικρύσουν τα κομματικά τραπεζάκια στην είσοδο, θα συναντήσουν τους καθηγητές του νεποτισμού και τη στείρα γνώση που τους έχει ετοιμάσει η γελοία γενιά μου. Θα καταφέρουν να το ξεπεράσουν; Θα μπορέσουν να κρατήσουν το καθαρό τους μυαλό και να μας βοηθήσουν ολους να ξεφύγουμε απ το τέλμα;

Υποσχέθηκα (από μέσα μου) σ’ αυτά τα παιδιά να αλλάξω κι εγώ. Να προσπαθήσω για κάτι καλύτερο, να χτίσω κι όχι να γκρεμίζω. Καλή τύχη και καλό ταξίδι στη ζωή παιδιά.

Απελπισμένοι στην Κίνα κι εδώ

Διαβάζω πως στην Κίνα κάποιοι εξαθλιωμένοι εργάτες, κλεισμένοι σε εργαστήρια κλουβιά για πολλές ώρες και αμειβόμενοι με αστείους μισθούς, αυτοκτονούν. (Περίεργο βέβαια, αφού οι άνθρωποι στον κομμουνισμό είναι ευτυχισμένοι de facto σύμφωνα με τη σ.Αλέκα – ίσως να πρόκειται για αυτοκτονίες λόγω ερωτικής απογοήτευσης και η δυτική προπαγάνδα τις παρουσιάζει σαν κινήσεις απελπισίας).

Στη χώρα μας αντίθετα πολλοί, κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι, δηλώνουν απελπισμένοι γιατί τους έκοψαν κάτι δώρα κι επιδόματα. Και δώστου τα “συνδικάτα” κινητοποιήσεις. Αντί ν’ αυτοκτονήσει όμως ο απελπισμένος ΓΣΕΕ ή ο απελπισμένος ΑΔΕΔΥ (που τα σινιέ ρουχαλάκια τους-φτιαγμένα από κινέζους εργάτες που αυτοκτονούν- και η ζωή τους εν γένει κάθε άλλο παρά απελπισμένο δείχνουν), προχωρούν σε πιο δυναμικές λύσεις: Εμποδίζουν εμένα να πάω στη δουλειά μου.

Συγχαρητήρια κακομαθημένοι εργατοπατέρες του δημοσίου και των ΔΕΚΟ (γιατί εκπρόσωποι των πραγματικά εργαζόμενων Ελλήνων δεν είστε). Μακάρι αυτή η κρίση να φέρει το τέλος σας, να σας γυρίσει η κοινωνία την πλάτη όπως θα έπρεπε να έχει κάνει χρόνια τώρα.

ΥΓ. “Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.”.

Απορία #2

Γιατί είναι τόσο άτυχη αυτή η χώρα; Πρώτα ο ΓΑΠ ήξερε που είναι τα λεφτά (αλλά δεν το έλεγε στον Κουρασμένο ΚΑΚ), τώρα ο Αντωνάκης λέει ξέρει (αλλά κι αυτός δε μας λέει). Και μόλις στρογγυλοκαθήσουν στην καρέκλα του πρωθυπουργού τους πιάνει αμνησία.

Μήπως να φέρουμε αυτό το χταπόδι που βρίσκει τι θα γίνει στο ποδόσφαιρο, να τα βρεί τα λεφτά;

Απορία #1

Μετά από τόσα εκατομμύρια που έχουν ξοδευτεί για την “κοινωνία της πληροφορίας” (lol) πως είναι δυνατόν το “μηχανογραφικό δελτίο” των υποψηφίων για ΑΕΙ-ΤΕΙ να συμπληρώνεται με το χέρι και όχι μέσω του Internet;

Και πώς είναι δυνατό να τοιχοκολούνται πρώτα οι καταστάσεις στα λύκεια και μετά να δημοσιεύονται στο Internet;

Με πρήξατε

Τα ενοχλητικά e-mail δεν έχουν τελειωμό. Ανάμεσα σε πολλές ανοησίες με ενημερώνουν για τα παρακάτω:

• Να κάνω διακοπές στην Ελλάδα, για να μείνουν εδώ τα χρήματά μας. Πρώτον, δεν έχω χρήματα για διακοπές και επομένως θα κάνω διακοπές σπίτι μου. Έτσι θα πετύχω κάτι καλύτερο, τα χρήματά μου θα μείνουν σε μένα … Δεύτερον, ακόμη κι αν είχα χρήματα γιατί να τα δώσω στον νεοέλληνα ξενοδόχο που τόσα χρόνια με έκλεβε, μου παρείχε τρισάθλια δωμάτια και με κοίταγε με ύφος σαν να του χάλασα τη μεσημεριανή σιέστα, ή στο νεοέλληνα ταβερνιάρη με το γελοίο συνδυσαμό choriatiki, moussakas, souvlaki;
• Να αγοράζω μόνον Ελληνικά προϊόντα. Αν είναι ακριβότερα με προτρέπεις να αγοράσω λιγότερα, αρκεί και πάλι τα λεφτά να μείνουν εδώ. Αυτό μάλιστα μου λές, το συνιστά ο οικονομολόγος Μαυρίκος!. Πρώτον, ποιός είναι αυτός ο Μαυρίκος και γιατί πρέπει να τον εμπιστευθώ; Δεύτερον, αν είναι καλά τα Ελληνικά προϊόντα τα αγοράζω ήδη, αν δεν είναι σαφώς και προτιμώ τα ξένα, αν είναι ίδιας ποιότητας σαφώς και προτιμώ τα φτηνότερα.
• Μας ψεκάζουν με χημικά. Σαν απόδειξη μου στέλνεις φωτογραφίες από άσπρες γραμμές στους ουρανούς. Το να μην καταλαβαίνεις τι είναι φωτογραφία και τι έχει φτιαχτεί με το photoshop το καταλαβαίνω, το να με παραπέμπεις σ’ ένα ηλίθιο site της δόκτορος Χ (δε συγκράτησα το όνομα) γεμάτο με διαφημίσεις, από τις οποίες προφανώς η δόκτορ οικονομάει έξτρα εισόδημα δεν το καταλαβαίνω. Πάντως δε μπορεί, πρέπει να έχεις δίκιο, με κάτι μας ψεκάζουν αλλοιώς δεν εξηγείται η ανοησία μας και η ευπιστία σε ότι γράφει το Internet.
• Ο Τσολάκογλου (εννοείς τον ΓΑΠ αν κατάλαβα καλά) θέλει να πουλήσει την πατρίδα. Ενώ εσύ τρισμέγιστε πατριώτη διορισμένε στο δημόσιο αλλά μόνιμα σε αναρωτική άδεια, που την ίδια στιγμή τσιμπάς και επιδοτήσεις για τις εληές και τα γίδια στο χωριό (που δεν τα έχεις δεί ποτέ) κι έχεις χτίσει και κείνες τις πέντε αυθαίρετες μαιζονέτες (παράνομα και χωρίς να πληρώσεις φόρους και ΦΠΑ) και τώρα τις νοικιάζεις χωρίς να το δηλώνεις, θέλεις να σώσεις την πατρίδα;
• Το έθνος πειρατής σκοτώνει αθώους ειρηνιστές. Προφανώς εννοείς τους ισραηλινούς (εβραίους κατά την αγαπημένη σου ορολογία). Μόνο που ο αρχικός σου οίστρος μετριάστηκε τελευταία όταν κατάλαβες ότι οι “αθώοι ειρηνιστές” ήταν Τούρκοι φανατικοί, από αυτούς που με άλλα e-mail με ενημέρωσες ότι θέλουν να πάρουν τη Θράκη μας (στην οποία αν δεν κάνω λάθος δεν πήγες ποτέ, ούτε καν όταν ήρθε η ώρα της θητείας αφού τη βόλεψες στο ναυτικό σε κάποιο γραφειάκι). Τώρα διαβάζω τα νέα σου e-mail που με καλούν σε επαγρύπνιση για τον αυξανόμενο Τουρκικό επεκτατισμό και διακρίνω το μπέρδεμά σου αφού μεταξύ των δύο εχθρών του μυαλού σου δεν ξέρεις ποιόν να κατηγορήσεις.
• Εγω δεν έκλεψα, γιατί να πληρώσω;. Το λές και αισθάνομαι στα δάκρυα στα μάτια σου αγνέ πατριώτη. Σου απάντησα λίγο πιο πάνω. Γιατί έκλεψες, αλλά μέσα στην παραζάλη σου το θεώρησες μαγκιά. Έκλεψες λίγο μου απάντησες όταν στο θύμισα, αλλά εγώ λέω πως μέχρι εκεί μπορούσες. Αν σε βάζαμε υπουργό θα έκλεβες πολύ.
• Που είσαι Παπαδόπουλε, που πήρες υποβρύχια που δε γέρνουν, που έφτιαξες έργα και δρόμους, που χάρισες τα δάνεια στους αγρότες, που δεν έκλεψες. Πρώτον, την εποχή εκείνη ήσουν βρέφος, άντε έφηβος. Από που τα συμπέρανες όλα αυτά; Γιατί το καλοκαίρι του 74 μπορεί να μην έγερναν τα υποβρύχια αλλά οι επίστρατοι δεν εύρισκαν όπλα. Ποιούς δρόμους εννοείς; Στο χωριό μου άνοιξε κάποιον η ΜΟΜΑ και κάθε χρόνο τον έπαιρναν οι βροχές. Τα χαρισμένα δάνεια στους αγρότες από την τσέπη του τα έβαλε ή από τα λεφτά όλων; Τώρα αν έκλεψε λεφτά δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι έκλεψε την ελευθερία πολλών ανθρώπων και αυτό είναι χειρότερο.
• Κάποιος Max Keiser και πολλοί άλλοι “διαπρεπείς” υποστηρίζουν πως πρέπει η Ελλάδα να πάει σε στάση πληρωμών. Πρώτον, ποιοί είναι όλοι αυτοί; Επειδή λένε “νέα που μας χαϊδεύουν τ’ αυτιά” πρέπει να τους ακούμε; Δεύτερον, σε ρώτησα ποιές θα είναι οι συνέπειες μου έκανες τον ανήξερο. Σιγά μη μας κάνουν τίποτα, είπες, αφού μας έχουν ανάγκη. Πάλι τσάμπα μάγκας δηλαδή. Να δείς που αν πραγματοποιηθούν οι ευχές σου θα είσαι ο πρώτος στη σειρά που θα κλαίς και θα ζητάς το μισθουλάκο σου πίσω – μόνο που θα είναι αργά για δάκρυα.
• Τουλάχιστον τώρα θ’ αφήσουμε την κατανάλωση και τον άθλιο καπιταλισμό και θα γυρίσουμε στις αγνές μας παραδόσεις. Ναι, να μην ξεχάσεις τη φουστανέλα και το γάιδαρο. Α, κι αντι για τη μαιζονέτα γιατί δε μετακομίζεις σε καμμιά σπηλιά; Πολύ παραδοσιακό και αγνό το βρίσκω. Και μια και το φερε η κουβέντα, τι σ’ εμπόδιζε να τα απαρνηθείς όλα αυτά τα καταναλωτικά μέχρι τώρα; Σου έβαλε κανείς το πιστόλι στον κρόταφο και τ’ αποδέχτηκες με το ζόρι;

Μου λες κι άλλα πολλά που μου διαφεύγουν τώρα (συγνώμη αλλά τα σβήνω τα e-mail σου και δεν τα διαβάζω πιά). Μου λες, αλλά δε βλέπω να κάνεις κάτι. Κάθε μέρα μαθαίνω πως τη βγάζεις μπροστά στην tv και στα διάφορα “πρωκτικά blog”. Από λόγια χορτάσαμε, θα σε ξανακούσω όταν έχεις να μου πείς τι έκανες …

Συμπλήρωση: Σημαντική παράλειψη αποτελεί το e-mail που μου στέλνεις επανειλημμένα τον τελευταίο καιρό για τα πλούσια κοιτάσματα σε πετρέλαιο, μεταλλεύματα, χρυσό, λίβανο και σμύρνα που διαθέτει το υπέδαφος της χώρας (σύμφωνα με το ΙΓΜΕ μου λες), και τα οποία θα αντιστοιχούσαν σε κάποια εκατομμύρια ευρώ αργομισθία στον καθ’ ένα μας (προφανώς εννοείς ότι την εξόρυξη θα έκαναν Πακιστανοί, δε νομίζω να θέλεις να λερώσω τα Ελληνικά μου χεράκια με πετρέλαια και βωξίτες). Κι όλα αυτά τα αγαθά μου λες πως μας τα κρύβουν γιατί τα έχουν καπαρωμένα οι συνήθεις κακοί ξένοι … Τι να πώ, με το e-mail σου αυτό μου επιβεβαιώνεις για μία ακόμη φορά ότι ναι πράγματι μας ψεκάζουν (με αέρια ανοησίας).

Ευχαριστώ το Δευκαλίωνα που μου υπενθύμισε τη σημαντική αυτή παράλειψη.

Βουβουζελικά

Με το ποδόσφαιρο δεν ασχολούμαι και πολύ κυρίως λόγω της απίστευτης απογονικής βλακείας που έχει συσσωρευτεί γύρω από αυτό και του αποχαυνωτικού φανατισμού που προωθούν οι διάφοροι πρόεδροι και ταλιμπάν-δημοσιογράφοι.
Χθές όμως κάποιοι φίλοι επέμεναν να δούμε την “εθνική”. Δεν ξέρω αν πληρώνεται από τους φόρους μου αυτός ο τύπος που έκανε τη μετάδοση, δεν συγκράτησα καν τ’ όνομά του, πάντως αν η ΝΕΤ έχει έστω και την παραμικρή αίσθηση ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους θα πρέπει να αποβάλει άμεσα αυτόν τον τύπο που η κραυγές και τα ουρλιαχτά του αποτελούσαν θόρυβο χειρότερο από τις βουβουζέλες, ή να τον στείλει σε εντατικά μαθήματα ανθρώπινης συμπεριφοράς πριν ξαναπιάσει το μικρόφωνο. Έμαθα ότι ο ίδιος αυτός κακομοίρης ελεεινολογούσε για την εθνική μετά την πρώτη ήττα και δήλωνε υπερήφανος μετά τη νίκη (άρα χρειάζεται και ψυχιατρική αγωγή).

Η συμπεριφορά του απίστευτου εκφωνητή δεν απέχει και πολύ από την εθνική μας ψύχωση σύμφωνα με την οποία οποιαδήποτε αποτυχία είναι καταστροφή και φυσικά φταίνε οι άλλοι (ο Ρεχάγκελ εν προκειμένω), ενώ κάθε επιτυχία αποτελεί παγκόσμιο γεγονός και οφείλεται αποκλειστικά στη μαγκιά μας (και το γνωστό DNA που είναι φτιαγμένο μόνο για νίκες, έστω και με τη βοήθεια ντόπας).
Αυτή η ψύχωση που βέβαια παρατηρείται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας αποτελεί κατά τη γνώμη μου σοβαρό παράγοντα καθυστέρησης και αδιέξοδο για κάθε πρόοδο. Θα χρειαστούν μάλλον πολλές γενιές για να περιοριστεί αυτή η παρανοϊκή συμπεριφορά αλλά κάποτε πρέπει να γίνει μια αρχή.

Πολύς θόρυβος και λίγη σκέψη

Τον τελευταίο καιρό έπαψα να παρακολουθώ την τρέχουσα επικαιρότητα και συγκέντρωσα κάθε προσπάθεια στη δημιουργία καλύτερων προϋποθέσεων για τη δουλειά μου. Όμως όσο και να θέλεις να ξεφύγεις η σύγχρονη τεχνολογία και η “κοινωνική δικτύωση” δε σε αφήνει. Έτσι το e-mail μου ήταν γεμάτο καθημερινά με δεκάδες μηνύματα απίστευτης μπουρδολογίας. Από αεροψεκασμούς που μας κάνουν, σενάρια για δραχμές που τυπώνονται, εθνικιστικά ξεσπάσματα και πολυλογίες για ξεπουλήματα και ξένους δάκτυλους, κρεμάλες και απειλές για τους κλέφτες πολιτικούς, καλέσματα σε διαμαρτυρίες για διάφορους λόγους, προειδοποιήσεις να βγάλω τα χρήματά μου (δεν έχω και πολλά) από την τράπεζα, βίντεο με διάφορους απίθανους που εξηγούσαν τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα, διανθισμένα βέβαια και με άλλα e-mail που περιείχαν ανέκδοτα ή “πικάντικες” παρουσιάσεις.

Το θλιβερό της υπόθεσης είναι πως τα περισσότερα από αυτά τα e-mail προέρχονταν από ανθρώπους “μορφωμένους”. Η λέξη μορφωμένος βέβαια είναι σχετική. Οι εν λόγω αποστολείς e-mail ήταν άνθρωποι με πτυχία (πολλές φορές master ή διδακτορικό) και σπουδές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μου έκανε λοιπόν μεγάλη εντύπωση η ευκολία με την οποία οι άνθρωποι αυτοί βοηθούσαν στη διασπορά της κάθε ανυπόστατης φήμης, χωρίς να μπούν καν στον κόπο να τη διασταυρώσουν ή να βρούν και άλλα στοιχεία.

Απάντησα σε όλους παρακαλώντας τους να ελέγχουν πρώτα αυτά που μου στέλνουν. Οι περισσότεροι με αγνόησαν, κάποιοι παρεξηγήθηκαν και θεώρησαν ότι είμαι οπαδός του ΓΑΠ, κάποιοι άλλοι (λίγοι δυστυχώς) μάλλον ντράπηκαν ή ενοχλήθηκαν από την απάντησή μου και δεν άκουσα αηδίες ξανά από αυτούς.

Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είμαστε εμείς οι ίδιοι οι απόγονοι με την ανωριμότητά μας και την ευκολία με την οποία πιστεύουμε κάθε φήμη και τη διαδίδουμε. Την ίδια στιγμή βέβαια θεωρούμε ότι είμαστε πανέξυπνοι και αν είμασταν εμείς πρωθυπουργοί η οικονομία θα είχε ήδη διορθωθεί, αν είμασταν προπονητές η εθνική θα είχε το παγκόσμιο κύπελο στο τσεπάκι.

ΥΓ: Είναι κι αυτές οι βουβουζέλες που ανέβασαν σημαντικά τον ήδη ανυπόφορο θόρυβο της πόλης μας.

Αντώνης Καρκαγιάννης

Τα κείμενά του με γέμιζαν πάντα με αισιοδοξία. Ο τρόπος σκέψης του και η δύναμη του να ξεπερνά τα στερεότυπα της νεοελληνικής αφασίας μου έδιναν την ελπίδα πως ο ορθολογισμός θα επιστρέψει.

Σαν αποχαιρετισμό αναδημοσιεύω ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή της 12ης Φεβ. 2010 και θα μπορούσε να είναι παρακαταθήκη προς όλους εμάς:

Επικίνδυνα παιχνίδια

Για την ώρα, το μόνο που μπορούμε να σκεφθούμε για τον τρόπο που επέλεξε η Ε.Ε. να ενισχύσει οικονομικά την Ελλάδα (και το ευρώ) είναι το πόσο πυκνό περιπλέκεται γύρω μας το πλέγμα αλληλεξάρτησης. Πραγματικά όταν πετάει μια πεταλούδα στην Κίνα προκαλεί τυφώνα στην Ευρώπη ή την Αμερική. Δεν αρκεί πια η οικονομική ή και πολιτική υποταγή, όπως τον παλαιό καλό καιρό. Απαιτούν και τη δική σου συμμετοχή μέσα στο πλέγμα και θέτουν σαν όρο να αγωνιστείς, να κατακτήσεις και να εδραιώσεις μια θέση μέσα σε αυτό. Αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε και με αυτόν είμαστε υποχρεωμένοι να πορευθούμε, επειδή κάθε άλλος δρόμος, τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση, είναι τυφλός και αδιέξοδος. Ακούω συχνά τα συνθήματα να φύγουμε από την Ε.Ε. ή να αγνοήσουμε και να παραβιάσουμε τους βασικούς κανόνες λειτουργίας της, διογκώνοντας περισσότερο τα ελλείμματά μας και αναρωτιέμαι. Να φύγουμε «εθνικώς υπερήφανοι», αλλά να πάμε, πού! Να ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, στις υποτιμήσεις και διολισθήσεις, ίσως στον πιο αποτελεσματικό και άδικο τρόπο καταλήστευσης του λαού; Τα συνθήματα που συχνά ακούμε στις πορείες και τις διαδηλώσεις μοιάζουν με «άσφαιρες τουφεκιές στον γάμο του Καραγκιόζη». Διατυπώνονται και εκστομίζονται επειδή είναι σε όλους γνωστό ότι δεν υπάρχει τρόπος να ικανοποιηθούν. Σε αυτό άλλωστε αποβλέπουν: να μην ικανοποιηθούν ώστε να στηθεί το σκηνικό της σύγκρουσης και της ρήξης. Αυτή η τακτική της ψευτο-σύγκρουσης και της ψευτο-ρήξης οδήγησε στον έσχατο ευτελισμό του «λαϊκού κινήματος», με οποιαδήποτε έννοια αυτού του όρου: οι απεργίες, οι πορείες και οι διαδηλώσεις να έχουν ένα μόνο αντικειμενικό σκοπό, να διακόψουν τη συγκοινωνία σε μια μεγάλη και δύσκολη πόλη και να ταλαιπωρήσουν τους κατοίκους που και αυτοί είναι σκληρά εργαζόμενοι. Αυτός είναι ο απόλυτος ευτελισμός και απροκάλυπτα ομολογείται. Αλλά και ο απόλυτος παραλογισμός. Ασφαλώς και υπάρχουν λαϊκές διεκδικήσεις και αλίμονο αν δεν υπήρχαν. Το πρόβλημα είναι να τις εντάξει κανείς μέσα στη γενική πορεία της χώρας και εκεί να τις αξιολογήσει και να τις ιεραρχήσει. Οι απεργίες, οι διαδηλώσεις και οι πορείες, το χάος στο κέντρο των μεγαλουπόλεων, όλα αυτά είναι καλά και τροφοδοτούν την τηλεόραση με εικόνες και με την ψευδαίσθηση ότι όπου να ’ναι έρχεται η μεγάλη «ρήξη» που θα τα ανατρέψει όλα και θα τα αλλάξει. Και ενώ η «μεγάλη ρήξη» ποτέ δεν έρχεται, συντελούνται άλλες σε μια τεράστια έκταση του σύγχρονου κόσμου: η τεχνολογία προχωρεί ασυγκράτητα, ανατρέποντας τους μέχρι τώρα όρους εργασίας, ο καταμερισμός εργασίας έχει ήδη ανατραπεί σε πλανητική κλίμακα σε συνθήκες άγριου ανταγωνισμού, αφήνοντας πίσω του πρωτοφανείς στρατιές ανέργων στις πιο αναπτυγμένες χώρες. Το συγκριτικό κόστος εργασίας αναδεικνύεται σε αποφασιστικό παράγοντα ανάπτυξης και ευημερίας. Αν ο «σοσιαλισμός» μάς παρέδωσε κοινωνίες κατεστραμμένες, ο καπιταλισμός δεν τα πήγε καλύτερα παρά μόνο κατά τούτο: ότι παραμένει ο μόνος δρόμος, καλός ή στραβός, για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Κατά τα άλλα στη θυελλώδη επέλασή του άλλαξε τη ζωή μας, την προσάρμοσε στις ανάγκες του, σκορπίζοντας γύρω του καταστροφές, πολέμους και καταστροφή του πλανήτη. Μπροστά σε αυτά τα προβλήματα και σε πολλά άλλα που πηγάζουν από αυτά και ακάθεκτα εισχωρούν στην καθημερινότητά μας, οι απεργίες, οι ευτελισμένες πορείες και οι διαδηλώσεις φαντάζουν σαν πρωτόγονα όπλα και το φαύλο συνδικαλιστικό μας κίνημα σαν παιδάκι που παίζει επικίνδυνα παιχνίδια.

Αντίο Αντώνη Καρκαγιάννη και σ’ ευχαριστώ για όσα μου έδωσες.

Λάθη

Διαβάζοντας το post του Βασίλη, καταλαβαίνω κι εγώ πόσο μεγάλα λάθη έκανα σ’ αυτά που γράφω.

Όσα στραβά κι αν συμβαίνουν γύρω μας, οι φωνές και η φόρτιση μόνο καλό δεν κάνουν. Το ζητούμενο από δω και μπρός είναι να βρούμε τι στραβό κάναμε εμείς οι ίδιοι και να το διορθώσουμε και κυρίως τι καλό μπορεί να κάνουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο από δω και μπρός για να βελτιώσουμε την κατάσταση.
Βασίλη θα προσπαθήσω ν’ ακολουθήσω τη συμβουλή σου. Δεν είναι εύκολο μ’ όλη αυτή την κατάσταση που ζούμε, αλλά αξίζει τον κόπο.